Shloka 113
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
अर्जुन सिषिचुर्बाणै: पर्वत॑ं जलदा इव । कुरुश्रेष्ठ! तदनन्तर होशमें आकर आपके योद्धा अर्जुनपर उसी प्रकार बाणोंकी बौछार करने लगे, जैसे बादल पर्वतपर जलकी वर्षा करते हैं
sañjaya uvāca | arjunaḥ ṣiṣicur bāṇaiḥ parvataṃ jaladā iva | kuruśreṣṭha! tadanantaraṃ hośam ākarāḥ tava yoddhā arjunam upari tathā bāṇānāṃ bauṣṭhāraṃ prāhiṇvan, yathā jaladāḥ parvate jala-vṛṣṭiṃ kurvanti |
સંજય બોલ્યા—અર્જુને બાણોથી શત્રુઓને એમ ભીંજવી દીધા, જેમ જલદ મેઘ પર્વતને વરસાદથી ભીંજવે છે. કુરુશ્રેષ્ઠ! ત્યારબાદ તમારા યોદ્ધાઓ સંભળી જઈ, મેઘો પર્વત પર જેમ વર્ષા કરે તેમ અર્જુન પર બાણવર્ષા કરવા લાગ્યા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness and recovery of resolve in adversity: even when overwhelmed, warriors can regain composure and respond with disciplined effort. Ethically, it reflects the kṣatriya ideal of persistence and courage within the harsh reciprocity of battlefield duty.
Arjuna first overwhelms the opposing side with a dense shower of arrows, compared to clouds raining on a mountain. Then the Kuru warriors, regaining their composure, retaliate by launching a similar barrage of arrows against Arjuna.