Shloka 29
Śalya Appointed as Karṇa’s Sārathi; Discourse on Praise, Blame, and Beneficial Counsel (कर्णस्य शल्यसारथ्यं तथा स्तवनिन्दाविचारः)
ववाम रुधिरं गात्रै: कुम्भवक्त्रादिवोदकम् | कृतवर्मा उन बाणोंसे क्षत-विक्षत होकर अत्यन्त कुपित हो उठा और जैसे घड़ेके मुहसे जल गिर रहा हो, उसी प्रकार वह अपने अंगोंसे रक्त वमन करने लगा ।। रुधिरेण परिक्लिन्न: कृतवर्मा त्वराजत
vavāma rudhiraṃ gātraiḥ kumbhavaktrādivodakam | rudhireṇa pariklinnaḥ kṛtavarmā tvarājata ||
સંજય બોલ્યા—તે બાણોથી ક્ષત-વિક્ષત થયેલો કૃતવર્મા અત્યંત ક્રોધિત થયો. જેમ ઘડાના મુખમાંથી પાણી વહી પડે તેમ તેના અંગોમાંથી રક્ત વમન થવા લાગ્યું. રક્તથી ભીંજાયેલો કૃતવર્મા છતાં પણ તેજસ્વી જ ઝળહળતો રહ્યો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of war: even a renowned warrior’s brilliance is inseparable from bodily suffering. It implicitly questions the cost of wrath and martial pride, showing how valor persists amid pain but does not erase the ethical weight of violence.
Sañjaya describes Kṛtavarmā after being struck by many arrows: he is badly wounded, enraged, and blood pours from his body like water from a jar’s mouth; yet, though drenched in blood, he still appears radiant as a fighter.