Shloka 18
Śalya Appointed as Karṇa’s Sārathi; Discourse on Praise, Blame, and Beneficial Counsel (कर्णस्य शल्यसारथ्यं तथा स्तवनिन्दाविचारः)
क्षेममद्य भवेदेवमेषा मे नैप्ठकी मति: । “तुम युद्धस्थलमें ब्राह्मण कृपाचार्यको छोड़ते हुए धीरे-धीरे जहाँ अर्जुन हैं, उसी ओर चल दो। समरांगणमें अर्जुन अथवा भीमसेनके पास पहुँचकर ही आज मैं सकुशल रह सकता हूँ, ऐसा मेरा दृढ़ विचार है” || १७ ई ।। ततः प्रायान्महाराज सारथिस्त्वरयन् हयान्
kṣemam adya bhaved evam eṣā me naiṣṭhikī matiḥ | “tvaṃ yuddhasthale brāhmaṇaṃ kṛpācāryaṃ parityajya śanaiḥ śanaiḥ yatra arjunaḥ, tatas tad-abhimukhaṃ gaccha | samarāṅgaṇe arjunaṃ vā bhīmasenaṃ vā prāpyaiva adya ahaṃ sukhena bhaviṣyāmi”—iti me dṛḍhaḥ saṅkalpaḥ || tataḥ prāyān mahārāja sārathiḥ tvarayan hayān ||
સંજય બોલ્યા—“જો આમ જ થાય તો આજે હું ક્ષેમ રહીશ—આ મારી અડગ મતિ છે. યુદ્ધભૂમિમાં બ્રાહ્મણ આચાર્ય કૃપને ટાળી ધીમે ધીમે જ્યાં અર્જુન છે ત્યાં જાવ. સમરમાં અર્જુન અથવા ભીમસેન પાસે પહોંચું ત્યારે જ આજે હું નિર્ભય રહી શકીશ—આ મારો દૃઢ નિશ્ચય છે।” ત્યારબાદ, હે મહારાજ, સારથીએ ઘોડાઓને તાકીદ કરી રથ આગળ ધપાવ્યો।
संजय उवाच