Mahabharata 7.111.22 — Drona Parva, Adhyaya 111, Shloka 22
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
व्यसृजत् सायकांस्तूर्ण रुक्मपुड्खान् शिलाशितान् | बलवान घटोत्कचद्वारा अत्यन्त क्षत-विक्षत होकर उस महाबली राक्षसराजने तुरंत ही सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी ।।
sañjaya uvāca |
vyasṛjat sāyakāṁs tūrṇaṁ rukmapuṅkhān śilāśitān |
te śarā nataparvāṇo viviśū rākṣasaṁ tadā ||
સંજય બોલ્યો—પછી તેણે તરત જ સુવર્ણ પાંખવાળા, પથ્થર પર ઘસીને તીક્ષ્ણ કરેલા બાણો વરસાવ્યા. તે બાણો બળવાન વેગથી વળેલા સાંધાવાળા બની તે ક્ષણે જ રાક્ષસના દેહમાં ઘૂસી ગયા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim discipline of warfare: technical prowess and speed can inflict decisive harm, yet the narrator’s detached reporting invites reflection on the ethical burden of violence even within a dharma-framed conflict.
Sañjaya describes a warrior rapidly releasing stone-sharpened, golden-feathered arrows; the arrows strike effectively and pierce a rākṣasa combatant, indicating a fierce exchange and mounting injuries on the battlefield.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.