Shloka 23
आत्मदोष-उपदेशः तथा भीम-धृष्टद्युम्नयोः संयोगः
Self-Causation Counsel and the Bhīma–Dhṛṣṭadyumna Convergence
गदाभिरसिभश्रि: प्रासैर्बाणैश्न नतपर्वभि: । जघ्नु: परस्परं तत्र क्षत्रिया: काल आगते,क्षत्रियगण गदा, खड्ग, प्रास तथा झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा एक-दूसरेको मार रहे थे; क्योंकि उन सबका काल आ गया था
sañjaya uvāca |
gadābhir asibhiḥ śṛṅgaiḥ prāsair bāṇaiś ca nataparvabhiḥ |
jaghnur parasparaṃ tatra kṣatriyāḥ kāla āgate ||
ત્યાં ક્ષત્રિયો ગદા, ખડ્ગ, પ્રાસ અને વાંકાં સાંધાવાળા બાણોથી પરસ્પર એકબીજાને ઘાયલ કરીને પાડી રહ્યા હતા; કારણ કે તેમનો નિયત કાળ આવી પહોંચ્યો હતો।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the inevitability of mortality and the overpowering force of kāla (Time/Death): when destiny matures, even the disciplined warrior order (kṣatriya-dharma) culminates in mutual destruction, reminding the listener of impermanence and the grave cost of war.
Sañjaya describes the battlefield scene where kṣatriya warriors are killing one another with various weapons—maces, swords, spears, and arrows—because their fated end has arrived.