Shloka 23
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
ततो भीमो महेष्वास: फाल्गुनश्न महारथ: । कौरवाणां चमूं घोरां भृशं दुद्रुवतू रणे
sañjaya uvāca | tato bhīmo maheṣvāsaḥ phālgunaś ca mahārathaḥ | kauravāṇāṃ camūṃ ghorāṃ bhṛśaṃ dudruvatuḥ raṇe | ekaikaṃ tribhir ānarcchet kaṅkabarhiṇavājitaiḥ |
સંજય બોલ્યા—ત્યારબાદ મહાધનુર્ધર ભીમસેન અને મહારથી ફાલ્ગુન (અર્જુન) રણક્ષેત્રમાં કૌરવોની તે ભયંકર સેનાને જોરથી ખદેડવા લાગ્યા. ગીધના પાંખોથી યુક્ત ત્રણ-ત્રણ બાણોથી શત્રુઓને ભેદી તેઓ તીવ્ર પીડા પહોંચાડતા અને તેમની ગતિ તોડી નાખતા ગયા; આમ તેમણે તે દુર્દાંત કૌરવસેનાને પાછળ ધકેલવાનું શરૂ કર્યું.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in action: disciplined strength and coordinated effort can check a larger force. Ethically, it illustrates how resolve and skill, when aligned with a just cause in the epic’s framing, can turn the tide against an oppressive host.
Sañjaya reports that Bhīma and Arjuna press hard against the Kaurava formation, striking opponents with triple-arrow volleys and driving the army back on the battlefield, initiating a rout of the Kaurava troops in that phase of the fight.