Shloka 116
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā govindam āyāntaṁ kṛpaṇaṁ paryadevayat |
વૈશમ્પાયન બોલ્યા— ગોવિંદને આવતાં જોઈ તે અસહાય શોકથી વ્યાકુળ થઈ કરુણ વિલાપ કરવા લાગી. તેમના આગમનની વાત સાંભળતાં જ ઉત્તરાએ આંસુ રોક્યાં, રડવું બંધ કર્યું અને પોતાના સમગ્ર શરીરને વસ્ત્રોથી ઢાંકી લીધું. શ્રીકૃષ્ણ પ્રત્યે તેની ભગવદ્બુદ્ધિ હતી; તેથી તેમને આવતાં જોઈ તે તપસ્વિની બાલા હૃદયથી વ્યથિત થઈ, ગદગદ કણ્ઠે કરુણ સ્વરે આ રીતે બોલવા લાગી—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights bhakti and śaraṇāgati: even amid unbearable loss, the devotee turns toward the divine with reverence, seeking refuge and moral reassurance rather than mere worldly consolation.
As Kṛṣṇa (Govinda) arrives, Uttarā—an ascetic young woman—restrains her outward weeping, modestly covers herself, and then, deeply distressed yet reverent toward Kṛṣṇa, begins to speak with a choked voice, lamenting her plight.