Shloka 123
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
बालभावेन विनयमात्मनो5डकथयत् प्रभु: । “श्रीकृष्ण! वह महातेजस्वी और प्रभावशाली बालक अपने बालस्वभावके कारण मेरे सामने विनीतभावसे अपनी वीरताकी प्रशंसा किया करता था
bālabhāvena vinayam ātmano ’kathayat prabhuḥ | “śrīkṛṣṇa! sa mahātejasvī prabhāvaśālī ca bālakaḥ svabālasvabhāvena mama purato vinītabhāvena svāṃ vīratāṃ praśaṃsati sma” |
વૈશંપાયન બોલ્યા— “હે શ્રીકૃષ્ણ! તે બાલક મહાતેજસ્વી અને પ્રભાવશાળી હતો; પોતાના બાળસ્વભાવને કારણે તે મારા સમક્ષ વિનયભાવથી ઊભો રહીને પણ વારંવાર પોતાની વીરતાની પ્રશંસા કરતો. નિર્દોષતાના બહાને તે પોતાનો પરાક્રમ કહેતો, છતાં બહારથી નમ્રતા જ જાળવતો.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: outward humility (vinaya) can coexist with self-advertisement. It invites discernment—true modesty is not merely a posture, and even innocence can mask pride or a desire for recognition.
Vaiśampāyana addresses Śrī Kṛṣṇa and describes a powerful, radiant boy who, because of his childish disposition, would appear deferential before the speaker while repeatedly praising his own heroism.