Shloka 6
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
સમગ્ર આકાશને આવરીને, સર્વ દિશાઓ તરફ મુખ ધરાવી તે ત્યાં સ્થિત હતો. વિષ્ણુના તે અદ્ભુત, પરમ વૈષ્ણવ રૂપને જોઈ અને સર્વેશ્વરને નિહાળી બ્રહ્મર્ષિ ઉત્તંક અતિ વિસ્મયમાં પડી ગયો; તે પરમ દર્શને તેનું હૃદય કંપી ઊઠ્યું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.