Shloka 15
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
क्व चासौ विदुरो राजन् नेमं पश्यामहे वयम् । सजञ्जय: कुशली चायं कच्चिन्नु तपसि स्थिर:
kva cāsau viduro rājan nainaṃ paśyāmahe vayam | sañjayaḥ kuśalī cāyaṃ kaccinnu tapasi sthiraḥ ||
યુધિષ્ઠિરે કહ્યું— હે રાજન! તે વિદુર ક્યાં છે? અમે તેને અહીં નથી જોઈ રહ્યા. અને આ સંજય કુશળ છે ને—શું તે તપમાં સ્થિર થયો છે?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic attentiveness after catastrophe: even amid political transition and grief, Yudhiṣṭhira’s first impulse is compassionate inquiry—seeking the welfare of Sañjaya and the presence of Vidura, and valuing steadiness in tapas as a marker of inner discipline.
In the Āśramavāsika context, the royal figures have moved toward forest-life and austerity. Yudhiṣṭhira addresses the king and asks why Vidura is not seen, and whether Sañjaya is safe and firmly established in ascetic practice.