Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 130
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
गण्डा बोली--जिस स्त्रीने मृणालकी चोरी की हो उसे सदा झूठ बोलनेका, भाई- बन्धुओंसे लड़ने और विरोध करने और शुल्क लेकर कन्यादान करनेका पाप लगे ।।
gaṇḍā bolī—yas strī mṛṇālaṃ corayitvā gṛhṇīyāt sā sadā mṛṣāvādasyāparādhaṃ labhate, bhrātṛ-bandhubhiḥ saha kalaha-virodhaṃ ca, śulka-grahaṇena kanyādānasya ca pāpam. sā svayaṃ sādhayitvā (pākaṃ kṛtvā) prāśnīyāt, dāsye jīryatu caiva hi; vikarmaṇā pramīyeta—bisa-stainyam karoti yā.
ગંડાએ કહ્યું—જે સ્ત્રીએ મૃણાલ/બિસ ચોરી કર્યું હોય, તેને સદા અસત્ય બોલવાનો, ભાઈ-બાંધવો અને સગાંઓ સાથે ઝઘડો-વિરોધ કરવાનો અને શુલ્ક લઈને કન્યાદાન કરવાનો પાપ લાગે છે. તે પોતે રસોઈ બનાવી એકલી જ ખાશે; પરદાસ્યમાં જ વૃદ્ધ થશે; અને વિકર્મથી વિનાશકારી મૃત્યુ પામશે—આ મૃણાલ-ચોરીનું ફળ છે।
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
Even a seemingly small act of theft is treated as a serious breach of dharma, leading to moral degradation (lying, conflict with kin) and social-spiritual downfall (servitude, ignoble end). The passage also condemns treating marriage as a transaction by taking a fee for kanyādāna.
Within Viśvāmitra’s discourse, Gaṇḍā speaks a rule-like pronouncement describing the karmic and social consequences assigned to a woman who steals lotus-stalk (mṛṇāla/bisa), listing specific resulting faults and misfortunes.