Shloka 26
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
यत् ते वने5स्मिन् नृपते दृष्टं दिव्यं निदर्शनम्
yat te vane 'smin nṛpate dṛṣṭaṃ divyaṃ nidarśanam | nareśvara rājan asmin vane tvaṃ yo divyo dṛśyo dṛṣṭavān sa svargasyaikā jhāṅkā āsīt | nṛpaśreṣṭha bhūpāla tvam ātmanaḥ patnyā saha asminn eva śarīreṇa kiñcit kālaṃ svargīya-sukham anubhūtavān asi ||
ચ્યવન બોલ્યા—રાજન, નરેશ્વર! આ વનમાં તમે જે અદ્ભુત દિવ્ય દૃશ્યો જોયાં, તે સ્વર્ગની માત્ર એક ઝાંખી હતી. નૃપશ્રેષ્ઠ! તમારી રાણી સાથે, આ જ શરીરમાં, તમે થોડા સમય માટે સ્વર્ગીય સુખનો અનુભવ કર્યો. તેને સંકેત સમજો—પુણ્યનું ફળ ભોગવી શકાય છે, પરંતુ ધર્મમાં સ્થિર ન હોય તો તે ક્ષણભંગુર છે.
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that extraordinary pleasures and visions—like a glimpse of heaven—can arise as fruits of merit, but they are temporary. A ruler should not cling to such experiences; instead, he should ground his life in dharma, which alone gives lasting welfare beyond momentary delight.
Sage Cyavana addresses a king who has witnessed a divine spectacle in a forest. Cyavana explains that what the king saw was a preview of heaven, and that the king, along with his queen, briefly experienced heavenly happiness while still embodied.