Shloka 24
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
अयोनीन ग्नियोनींश्र ब्रह्मयोनींस्तथैव च । सर्वभूतात्मयोनींश्व॒ तान् नमस्याम्यहं सदा
ayonīn agniyonīṁś ca brahmayonīṁs tathaiva ca | sarvabhūtātmayonīṁś ca tān namasyāmy ahaṁ sadā ||
જે સ્ત્રીસંગ રાખતા નથી એટલે બ્રહ્મચર્યનું પાલન કરે છે, જે અગ્નિહોત્રમાં નિષ્ઠાવાન છે, જે વેદધારી છે, અને જે સર્વ પ્રાણીઓના આત્મસ્વરૂપ પરમાત્માને જ સર્વનું કારણ માને છે—તેમની હું સદા વંદના કરું છું।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches continual reverence toward exalted beings and realized sages, described through their spiritual “origins” (ayonī, agni-yonī, brahma-yonī, sarvabhūtātma-yonī), culminating in the insight that the Supreme Self is the ultimate source of all.
Narada is speaking in praise, offering salutations to various classes of venerable beings/ascetics and to those grounded in Vedic discipline and higher realization, framing them as worthy of constant homage.