Shloka 3
Gaṅgā-māhātmya: Siddha–Śilavṛtti-saṃvāda and Gaṅgā-stava (गङ्गामाहात्म्यं—सिद्ध-शिलवृत्ति-संवादः)
चतुर्थस्त्वं वसिष्ठस्य तत्त्वमाख्याहि मे मुने । अहिंसयित्वा केनेह ब्रह्महत्या विधीयते
caturthas tvaṁ vasiṣṭhasya tattvam ākhyāhi me mune | ahiṁsayitvā keneha brahmahatyā vidhīyate ||
મેં પૂછ્યું હતું—“હે મુનિ! તમે વસિષ્ઠના વંશમાં ચોથી પેઢીના છો. કૃપા કરીને મને તત્ત્વતઃ કહો: બ્રાહ્મણની હિંસા ન કર્ય છતાં અહીં કયા કર્મોથી બ્રહ્મહત્યા પાપ લાગે છે?”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma inquiry: grave moral guilt (brahmahatyā) may be incurred not only through direct physical killing but also through certain actions that are ethically equivalent or causally connected; Bhīṣma asks for the precise principle governing such accountability.
Bhīṣma addresses a sage descended from Vasiṣṭha, requesting an authoritative clarification about which deeds can bring the stigma of brahmahatyā even when one has not directly harmed a Brahmin.