Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 50
आनुृशंस्यपरैर्भाव्यं सदैव नियतात्मभि: । ब्रह्मण्यैर्धर्मशीलैश्व तपोनित्यैश्ष भारता:
ānṛśaṃsyaparair bhāvyaṃ sadaiva niyatātmabhiḥ | brahmaṇyair dharmaśīlaiś ca taponityaiś ca bhāratāḥ ||
હે ભરતવંશીઓ! આત્મસંયમી પુરુષોએ સદા સર્વ પ્રત્યે કરુણા અને કોમળતાથી વર્તવું જોઈએ; મન અને ઇન્દ્રિયોને વશમાં રાખવા જોઈએ; બ્રાહ્મણભક્ત, ધર્મનિષ્ઠ અને તપમાં નિત્ય રહેનારા બનવું જોઈએ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dharmic life rests on three pillars: compassion toward others (ānṛśaṃsya), inner restraint (niyatātmā—control of mind and senses), and sustained religious-ethical discipline—reverence for Brahmins/sacred learning, righteous conduct, and regular tapas.
Vaiśampāyana, as narrator, conveys a normative instruction addressed to the Bhāratas: a concise ethical exhortation within Anuśāsana-parvan’s broader discourse on right conduct, emphasizing how those committed to dharma should behave.