Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—વિવિધ ધાતુઓથી વિચિત્ર વિન્ધ્ય પર્વત—તીર્થોથી સમૃદ્ધ અને ઔષધિઓથી યુક્ત; તેમજ મેરુ, મહેન્દ્ર, મલય અને રજતથી આવૃત શ્વેત પર્વત—આ બધા અમારી રક્ષા કરે। અહીં પર્વતો અને તીર્થોને ધર્મના સ્થિર આધાર રૂપે સ્મરવામાં આવ્યા છે, જેથી તે સ્મરણ જ કવચ બની રહે।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.