Shloka 98
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
कपिल: कपिश: शुक्ल आयुभश्चिव परोडपर: । गन्धर्वो हादितिस्ताक्ष्य: सुविज्ञेयः सुशारद:
vāyudeva uvāca | kapilaḥ kapiśaḥ śukla āyubhaś caiva parodaparaḥ | gandharvo hāditis tākṣyaḥ suvijñeyaḥ suśāradaḥ ||
વાયુદેવે કહ્યું—તે અનેક રૂપોમાં સમજાય છે: કપિલ, કપિશ, શુક્લ; જીવનરૂપ આયુ; પ્રાચીન પણ અને અર્વાચીન પણ—પર અને અપાર; ગંધર્વરૂપ, અદિતિરূপ, અને તાક્ષ્ય (ગરુડ) રૂપ. તે સહેલાઈથી સ્પષ્ટ રીતે જાણવાપાત્ર છે, અને તેની વાણી પરિષ્કૃત તથા વિવેકસભર છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological-ethical idea: the divine (or the object of contemplation being described) can be recognized through multiple forms, colors, and cosmic roles—life itself, temporal polarity (ancient/later), and well-known divine beings. True understanding is marked by clarity (suvijñeya) and mature, disciplined speech (suśārada), implying that knowledge should be both discernible and expressed responsibly.
Vāyudeva is speaking and enumerates a series of recognizable manifestations or identifications—color-forms (kapila, kapiśa, śukla), principles (āyuḥ, para/apara), and divine figures (Gandharva, Aditi, Tākṣya/Garuḍa)—to indicate how the described reality can be known and characterized.