Shloka 64
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्ववास: सर्वचारी दुर्वासा वासवो5मर: । हैमो हेमकरो<यज्ञ: सर्वधारी धरोत्तम:
sarvavāsaḥ sarvacārī durvāsā vāsavo 'maraḥ | haimo hemakaro 'yajñaḥ sarvadhārī dharottamaḥ ||
વાયુદેવે કહ્યું— તે સર્વત્ર વસનાર અને સર્વત્ર વિચરનાર છે; ‘દુર્વાસા’—એવો અसीમ અને અપાર કે કોઈ વસ્ત્ર તેને સંપૂર્ણ રીતે ઢાંકી ન શકે. તે વાસવ—ઇન્દ્રસ્વરૂપ ઐશ્વર્ય—અને અમર—અવિનાશી—છે. તે હૈમ—હિમાલયની હિમરાશિ સમાન; હેમકર—સુવર્ણનો ઉત્પાદક; અયજ્ઞ—વિધિ-કર્મથી પરે; સર્વધારી—સર્વને ધારણ કરનાર; અને ધરોત્તમ—સમસ્ત બ્રહ્માંડનો પરમ ધારક—છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to convey a theological vision: the Supreme is omnipresent (dwelling and moving everywhere), imperishable, the source of sovereign power, and the cosmic support that upholds all beings—ultimately transcending dependence on ritual action (ayajñaḥ).
Vāyu-deva is speaking in a hymn-like mode, enumerating names and attributes of the Supreme (or the praised deity) to describe His all-pervading nature, cosmic sovereignty, and sustaining power, using images such as the Himalaya and gold-production to suggest vastness and generativity.