Shloka 38
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
चन्द्र: सूर्य: शनि: केतुर्ग्रहो ग्रहपतिर्वर: । अत्रिरत््या नमस्कर्ता मृगबाणार्पणो$नघ:
candraḥ sūryaḥ śaniḥ ketur graho grahapatiḥ varaḥ | atrir atryā namaskartā mṛgabāṇārpaṇo 'naghaḥ ||
વાયુદેવે કહ્યું— તે જ ચંદ્ર છે, તે જ સૂર્ય, તે જ શનિ અને કેતુ; તે જ ‘ગ્રહ’ રાહુ (જે ગ્રહણ કરાવે છે), ગ્રહોનો સ્વામી અને પાલક, સર્વોત્તમ વરણનીય। તે અત્રિ ઋષિના સ્વરૂપે છે; તે જ અત્ર્યા—અનસૂયા—ને દુર્વાસા સ્વરૂપે નમસ્કાર કરનાર; અને મૃગરূপ પ્રગટ થતાં યજ્ઞ પર બાણ છોડનાર તે નિષ્પાપ છે।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of a single supreme/divine principle through many names: cosmic regulators (Sun, Moon, planets) and revered sages are presented as manifestations or epithets, implying that dharma includes honoring the divine presence across cosmic and social orders.
Vāyu enumerates a chain of exalted identifications—Moon, Sun, planetary powers, Atri, and mythic actions like shooting an arrow at a deer-form at a sacrifice—using them as epithets to describe and glorify the subject being praised, emphasizing both cosmic sovereignty and moral blamelessness (anagha).