Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
વાયુદેવે કહ્યું— તે સ્થિર છે, અચલ છે, સર્વાધિપતિ પ્રભુ છે; સંહાર કરનાર હોવાથી ભયંકર છે; સર્વશ્રેષ્ઠ છે; વરદાન આપનાર છે; પરમ અને સર્વથી વધુ વરણયોગ્ય છે. તે સર્વ પ્રાણીઓમાં રહેલો આત્મા છે, સર્વત્ર પ્રસિદ્ધ છે; તે સર્વ—વિશ્વરૂપે સર્વવ્યાપી—છે; તે સર્વનો કર્તા છે; અને તે જ ‘ભવ’ છે, જ્યાંથી સર્વ જીવની ઉત્પત્તિ થાય છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.