Shloka 79
स्वक्ष: स्वड़: शतानन्दो नन्दिज्योतिर्गणेश्वर: | विजितात्माविधेयात्मा सत्कीर्तिश्छिन्न संशय:
svakṣaḥ svaṅgaḥ śatānando nandijyotirgaṇeśvaraḥ | vijitātmāvidheyātmā satkīrtiś chinnasaṁśayaḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું—તે મનોહર કરુણાકટાક્ષવાળા, અતિ સુંદર નેત્રોવાળા અને અતિ કોમળ, રમણીય અંગોવાળા છે. તે અનેક રીતે પ્રગટ થતો આનંદસ્વરૂપ, પરમાનંદમય; જ્યોતિર્ગણોના ઈશ્વર, મંગલમય પ્રકાશ છે. તેનું અંતઃકરણ સંપૂર્ણ જીતેલું છે; તેનું સાચું સ્વરૂપ વાણીથી અવર્ણનીય છે; તેની કીર્તિ સત્ય છે; અને તેના વિષે સર્વ સંશયો છેદાઈ જાય છે.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest object of reverence is characterized not only by cosmic sovereignty and beauty but also by ethical-spiritual qualities: mastery over the inner self, an ineffable nature beyond conceptual capture, and a certainty that removes doubt—encouraging the listener to pursue dharma with clarity and devotion.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing and praising the divine through a sequence of epithets. This verse is part of that laudatory enumeration, presenting a compact portrait of the deity’s attributes—bliss, auspicious radiance, lordship over the luminaries, self-conquest, and freedom from doubt.