Shloka 132
इमं स्तवमधीयान: श्रद्धाभक्तिसमन्वित: । युज्येतात्मसुखक्षान्तिश्रीधृतिस्मृतिकीर्तिभि:
imaṃ stavam adhīyānaḥ śraddhā-bhakti-samanvitaḥ | yujyeta ātma-sukha-kṣānti-śrī-dhṛti-smṛti-kīrtibhiḥ ||
જે પુરુષ શ્રદ્ધા અને ભક્તિ સાથે આ સ્તવનું અધ્યયન અને પાઠ કરે છે, તે આત્મસુખ, ક્ષમા, શ્રી, ધૈર્ય, સ્મૃતિ અને કીર્તિથી યુક્ત બને છે।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Faithful, devoted recitation of a sacred hymn is presented as a dharmic discipline that cultivates inner virtues (contentment, patience, steadiness, memory) and also supports worldly well-being (prosperity and good reputation).
Bhishma, instructing Yudhishthira in the Anushasana Parva, states the fruit (phalaśruti) of studying/reciting the hymn—assuring that the devotee becomes endowed with specific virtues and auspicious outcomes.