Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 16
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
ततो नारायण तेजो व्रतचर्येन्धनोत्थितम् । वक्त्रान्नि:सृत्य कृष्णस्य वल्विरद्भुतकर्मण:
tato nārāyaṇa-tejo vrata-caryendhanotthitam | vaktrān niḥsṛtya kṛṣṇasya valvir adbhuta-karmaṇaḥ ||
ત્યારબાદ વ્રતચર્યારૂપી ઈંધણથી પ્રજ્વલિત થયેલું ભગવાન નારાયણનું તેજ, અદ્ભુતકર્મા શ્રીકૃષ્ણના મુખારવિંદમાંથી નીકળી અગ્નિરૂપે પ્રગટ થયું અને વૃક્ષો, લતાઓ, ઝાડીઓ, પક્ષીઓ, મૃગસમૂહ, હિંસક પશુઓ તથા સર્પો સહિત તે પર્વતને દહન કરવા લાગ્યું.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tejas (spiritual potency) arising from disciplined vow-observance (vrata-caryā). It suggests that austerity and dharmic restraint are not merely private virtues but sources of transformative power, capable of manifesting as overwhelming force when aligned with the divine (Nārāyaṇa).
Bhīṣma narrates a miraculous event: Nārāyaṇa’s fiery energy, as if ignited by the ‘fuel’ of ascetic practice, emerges from Kṛṣṇa’s mouth and appears as fire, burning a mountain along with its vegetation and animal life, including birds, deer, fierce creatures, and serpents.