Shloka 41
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
इन्द्रं दृष्टवा तु राजर्षि: पादयो: शिरसा गत: । प्रसीद त्रिदशश्रेष्ठ पुत्रकामेन स क्रतुः
indraṃ dṛṣṭvā tu rājarṣiḥ pādayoḥ śirasā gataḥ | prasīda tridaśaśreṣṭha putrakāmena sa kratuḥ ||
ઇન્દ્રને જોઈ રાજર્ષિએ તેમના ચરણોમાં મસ્તક નમાવી પ્રણામ કર્યો. પુત્રકામનાથી તે યજ્ઞકર્તા ક્રતુએ વિનયપૂર્વક વિનંતી કરી—“હે ત્રિદશશ્રેષ્ઠ! પ્રસન્ન થાઓ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic humility and proper reverence: even a powerful rājarṣi seeks legitimate aims (like progeny) through respectful supplication and ritual merit, recognizing that outcomes depend on divine favor rather than entitlement.
A royal sage, identified as the sacrificer Kratu (or a sacrificer), meets Indra, bows at his feet, and requests Indra’s grace because he desires a son.