Shloka 40
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
इन्द्रद्ध्रिन यजता मामनाहूय घिष्ठितम् । इन्द्रोडहमस्मि दुर्बुद्धे वैरं ते पातितं मया
indraddhriṇa yajatā māṁ anāhūya gṛhītam | indro ’ham asmi durbuddhe vairaṁ te pātitaṁ mayā ||
ભીષ્મે કહ્યું— ઇન્દ્રે કહ્યું— ‘ઇન્દ્રસંબંધિત યજ્ઞ તું કર્યો, પણ મને આવાહન કર્યા વિના જ તેને પૂર્ણ કર્યો. દુર્બુદ્ધિ! હું જ ઇન્દ્ર છું; તારા વૈરનો પ્રતિશોધ મેં જ લીધો છે.’
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical idea that hostility (vaira) invites consequences: even when one performs a sacred rite, motives and relationships—such as enmity and exclusion—can lead to retributive outcomes, framed here as divine agency.
Bhishma reports a speech in which a figure identifies himself as Indra and confronts a woman who completed an Indra-related sacrifice without properly invoking him, declaring that he has exacted vengeance for the enmity involved.