Shloka 10
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
स तु ज्ञानगरीयस्त्वात् तपसश्न समर्थनात् | अवतस्थे महाप्राज्ञो धैर्यरेण परमेण ह
sa tu jñānagarīyastvāt tapasaś ca samarthanāt | avatasthē mahāprājño dhairyēṇa paramēṇa ha ||
તે જ્ઞાનમાં અગ્રગણ્ય હતો અને તપસ્યાની પ્રબળ શક્તિથી સમર્થ હતો. તેથી તે મહાપ્રાજ્ઞ મુનિ પરમ ધૈર્યથી મર્યાદાની સીમામાં અડગ રહ્યો.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that genuine knowledge (jñāna) and austerity (tapas) culminate in dhairya—steady self-control—so that a wise person remains within maryādā (proper bounds) rather than being driven by agitation or impulse.
Vaiśampāyana describes a great sage who, endowed with superior knowledge and strengthened by ascetic power, stays firmly established and composed—emphasizing his disciplined restraint and adherence to propriety.