उमामहेश्वरव्रतं—पञ्चाक्षरमन्त्रस्य माहात्म्यं, न्यासः, जपविधिः, सदाचारः, विनियोगः
गुरु/शिष्य उपागम्य गुरुं विप्रं मन्त्रतत्त्वार्थवेदिनम् ज्ञानिनं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम्
guru/śiṣya upāgamya guruṃ vipraṃ mantratattvārthavedinam jñāninaṃ sadguṇopetaṃ dhyānayogaparāyaṇam
શિષ્ય ગુરુને ઉપગમી—મંત્રના તત્ત્વ અને અર્થ જાણનાર, જ્ઞાની, સદ્ગુણોથી યુક્ત અને ધ્યાનયોગમાં પરાયણ એવા વિપ્ર ઋષિ—તેમની પાસે ઉપદેશ માગ્યો.
Suta Goswami (narrating the Purana; describing the disciple’s approach to the guru)
It establishes that Linga-puja and Shaiva mantra practice must be received through a qualified Guru who knows mantra-tattva and mantra-artha, ensuring worship becomes a liberating upasana rather than mere outer ritual.
By emphasizing mantra-tattva and meditative yoga, the verse implies Shiva is realized as Pati through inner knowledge and contemplation—beyond external forms—freeing the pashu from pasha via right instruction.
Dhyana-yoga grounded in mantra—approaching a mantra-adept Guru for upadesha—aligning with Shaiva/Pashupata discipline where meditation and correct mantra-meaning are central.