Adhyaya 100

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे देवीसंभवो नाम नवनवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः विजित्य विष्णुना सार्धं भगवान्परमेश्वरः सर्वान्दधीचवचनात् कथं भेजे महेश्वरः

શ્રીલિંગમહાપુરાણના પૂર્વભાગમાં ‘દેવીસંભવ’ નામનો નવ્વાણુંમો અધ્યાય. ઋષિઓ બોલ્યા—“વિષ્ણુ સાથે ભગવાન પરમેશ્વરે સર્વને જીત્યા પછી, દધીચિના વચન અનુસાર મહેશ્વરે પછી શું કર્યું?”

Verse 2

सूत उवाच दक्षयज्ञे सुविपुले देवान् विष्णुपुरोगमान् ददाह भगवान् रुद्रः सर्वान् मुनिगणान् अपि

સૂત બોલ્યા—દક્ષના અતિ વિશાળ યજ્ઞમાં ભગવાન રુદ્રે વિષ્ણુના આગેવાન દેવોને તથા સર્વ મુનિગણોને પણ દહન કરી દીધા।

Verse 3

भद्रो नाम गणस्तेन प्रेषितः परमेष्ठिना विप्रयोगेन देव्या वै दुःसहेनैव सुव्रताः

પછી પરમેષ્ઠી (બ્રહ્મા) એ ‘ભદ્ર’ નામના એક ગણને મોકલ્યો. હે સુવ્રતો, દેવીનો વિયોગ ખરેખર દુઃસહ હતો; એથી જ આ તાત્કાલિક કાર્ય ઊભું થયું।

Verse 4

सो ऽसृजद् वीरभद्रश् च गणेशान्रोमजाञ्छुभान् गणेश्वरैः समारुह्य रथं भद्रः प्रतापवान्

ત્યારે વીરભદ્રે પોતાના દેહના રોમમાંથી જન્મેલા શુભ ગણસમૂહોને સર્જ્યા. અને તે પ્રતાપી ભદ્ર ગણેશ્વરો સાથે રથ પર આરોહણ કર્યો।

Verse 5

गन्तुं चक्रे मतिं यस्य सारथिर्भगवानजः गणेश्वराश् च ते सर्वे विविधायुधपाणयः

તેણે પ્રસ્થાન કરવાનો નિશ્ચય કર્યો; તેના રથના સારથિ સ્વયં પૂજ્ય અજ (અજન્મા) ભગવાન બન્યા. અને વિવિધ શસ્ત્રો ધારણ કરેલા ગણોના બધા ગણેશ્વરો તેની સાથે અનુસર્યા.

Verse 6

विमानैर्विश्वतो भद्रैस् तमन्वयुरथो सुराः हिमवच्छिखरे रम्ये हेमशृङ्गे सुशोभने

પછી દેવતાઓ સર્વતો ભદ્ર, મંગલમય વિમાનોમાં તેને અનુસર્યા. તેઓ હિમાલયના રમ્ય શિખરે પહોંચ્યા, જે સુવર્ણ શૃંગથી દીપ્ત અને અતિ શોભાયમાન હતું.

Verse 7

यज्ञवाटस् तथा तस्य गङ्गाद्वारसमीपतः तद्देशे चैव विख्यातं शुभं कनखलं द्विजाः

તે પવિત્ર ગંગાદ્વારની નજીક જ તેનું યજ્ઞવાટ પણ છે. અને એ જ પ્રદેશમાં, હે દ્વિજોએ, ‘કનખલ’ નામનું શુભ સ્થાન પ્રસિદ્ધ છે.

Verse 8

दग्धुं वै प्रेषितश्चासौ भगवान् परमेष्ठिना तदोत्पातो बभूवाथ लोकानां भयशंसनः

પરમેષ્ઠી (બ્રહ્મા) દ્વારા દગ્ધ કરવા માટે પ્રેષિત થયેલો તે દિવ્ય ભગવાન આગળ વધ્યો. ત્યારે એક ઉત્પાત ઊભો થયો—જે સર્વ લોક માટે ભય સૂચવનાર અશુભ સંકેત હતો.

Verse 9

पर्वताश् च व्यशीर्यन्त प्रचकम्पे वसुंधरा मरुतश् चाप्य् अघूर्णन्त चुक्षुभे मकरालयः

પર્વતો ચુરચુર થઈ ગયા, ધરતી ધ્રુજી ઊઠી; પવન પણ ઘૂમરાતા થયા, અને મકરોનું આલય સમુદ્ર ઉછળી ને ખળભળ્યો.

Verse 10

अग्नयो नैव दीप्यन्ति न च दीप्यति भास्करः ग्रहाश् च न प्रकाश्यन्ते न देवा न च दानवाः

ત્યાં અગ્નિઓ પ્રજ્વલિત થતાં નથી, સૂર્ય પણ પ્રકાશિત થતો નથી; ગ્રહો પણ તેજ આપતા નથી, દેવો કે દાનવો પણ તેજસ્વી દેખાતા નથી।

Verse 11

ततः क्षणात् प्रविश्यैव यज्ञवाटं महात्मनः रोमजैः सहितो भद्रः कालाग्निरिवचापरः

પછી ક્ષણમાત્રમાં રોમજાઓ સાથે ભદ્ર તે મહાત્માના યજ્ઞવાટમાં પ્રવેશ્યો—કાલાગ્નિ સમાન દહકતો, અપ્રતિરોધ્ય અને ભયંકર।

Verse 12

उवाच भद्रो भगवान् दक्षं चामिततेजसम् संपर्कादेव दक्षाद्य मुनीन्देवान् पिनाकिना

ત્યારે ભગવાન ભદ્રે અપરિમિત તેજવાળા દક્ષને કહ્યું; અને પિનાકી શિવના સાન્નિધ્યમાત્રથી દક્ષ વગેરે મુનિ અને દેવો પવિત્ર થઈ ઉન્નત થયા।

Verse 13

दग्धुं संप्रेषितश् चाहं भवन्तं समुनीश्वरैः इत्युक्त्वा यज्ञशालां तां ददाह गणपुङ्गवः

“તમને દહન કરવા માટે મને પણ મુનિશ્રેષ્ઠોએ મોકલ્યો છે”—એવું કહી ગણપુંગવે તે યજ્ઞશાળાને દહાવી દીધી।

Verse 14

गणेश्वराश् च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः प्रस्तोत्रा सह होत्रा च दग्धं चैव गणेश्वरैः

અને ગણેશ્વરો ક્રોધિત થઈ યૂપોને ઉપાડી ફેંકી દીધા; તેમજ પ્રસ્તોતૃ અને હોતૃ—બન્ને—તે ગણેશ્વરો દ્વારા દહન પામ્યા।

Verse 15

गृहीत्वा गणपाः सर्वान् गङ्गास्रोतसि चिक्षिपुः वीरभद्रो महातेजाः शक्रस्योद्यच्छतः करम्

ગણપતિઓએ તે બધાને પકડીને ગંગાના પ્રવાહમાં ફેંકી દીધા. મહાતેજસ્વી વીરભદ્રએ પ્રહાર કરવા માટે ઉગામેલા ઈન્દ્રના હાથને રોકી લીધો.

Verse 16

व्यष्टम्भयद् अदीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम् भगस्य नेत्रे चोत्पाट्य करजाग्रेण लीलया

તે ઉદાર આત્માએ અન્ય દેવતાઓને પણ સ્તંભિત કરી દીધા અને લીલા માત્રમાં નખના ટેરવા વડે ભગ દેવતાની આંખો કાઢી લીધી.

Verse 17

निहत्य मुष्टिना दन्तान् पूष्णश्चैवं न्यपातयत् तथा चन्द्रमसं देवं पादाङ्गुष्ठेन लीलया

મુઠ્ઠીના પ્રહારથી પૂષાના દાંત તોડીને તેને પાડી દીધો; તેવી જ રીતે લીલા માત્રમાં પગના અંગૂઠાથી ચંદ્રદેવને કચડી નાખ્યા.

Verse 18

घर्षयामास भगवान् वीरभद्रः प्रतापवान् चिछेद च शिरस्तस्य शक्रस्य भगवान्प्रभोः

પ્રતાપી ભગવાન વીરભદ્રએ તેને ઘસી નાખ્યો અને તે પ્રભુએ ઈન્દ્રનું મસ્તક છેદી નાખ્યું.

Verse 19

वह्नेर्हस्तद्वयं छित्त्वा जिह्वामुत्पाट्य लीलया जघान मूर्ध्नि पादेन वीरभद्रो महाबलः

અગ્નિદેવના બંને હાથ કાપીને અને લીલા માત્રમાં તેમની જીભ ઉખેડીને, મહાબલી વીરભદ્રએ તેમના મસ્તક પર પગથી પ્રહાર કર્યો.

Verse 20

यमस्य दण्डं भगवान् प्रचिछेद स्वयं प्रभुः जघान देवमीशानं त्रिशूलेन महाबलम्

સ્વયં પ્રભુ, પરમ પતિ ભગવાને યમનો દંડ છેદી નાખ્યો; અને મહાત્રિશૂલથી દેવેશ ઈશાન—તે મહાબળવાનને પણ પાડી દીધો।

Verse 21

त्रयस्त्रिंशत्सुरानेवं विनिहत्याप्रयत्नतः त्रयश् च त्रिशतं तेषां त्रिसाहस्रं च लीलया

આ રીતે કોઈ પ્રયત્ન વિના ત્રેત્રીસ દેવોને સંહાર કરીને, લીલાભાવે તેમમાંથી ત્રણસો ત્રણને અને ત્રણ હજારને પણ પાડી દીધા।

Verse 22

त्रयं चैव सुरेन्द्राणां जघान च मुनीश्वरान् अन्यांश् च देवान् देवो ऽसौ सर्वान्युद्धाय संस्थितान्

તે દેવએ દેવેન્દ્રોમાંથી ત્રણને અને મુનિશ્રેષ્ઠોને પણ પાડી દીધા; તેમજ યુદ્ધ માટે ઊભા રહેલા અન્ય બધા દેવો પર પણ પ્રહાર કર્યો।

Verse 23

जघान भगवान् रुद्रः खड्गमुष्ट्यादिसायकैः अथ विष्णुर्महातेजाश् चक्रम् उद्यम्य मूर्छितः

ત્યારે ભગવાન રુદ્રે ખડ્ગ, મુષ્ટિ વગેરે શસ્ત્રોથી પ્રહાર કર્યો; ત્યારે મહાતેજસ્વી વિષ્ણુએ ચક્ર ઉઠાવ્યું છતાં મૂર્છિત થયો—પરમ પતિ સામે પશુભાવની શક્તિ પણ અટકી જાય છે।

Verse 24

युयोध भगवांस्तेन रुद्रेण सह माधवः तयोः समभवद्युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम्

પછી ભગવાન માધવે તે રુદ્ર સાથે યુદ્ધ કર્યું; બંને વચ્ચે અત્યંત ઘોર અને રોમાંચક યુદ્ધ થયું—જે પરમ પતિની ભયમિશ્રિત મહિમા પ્રગટ કરે છે।

Verse 25

विष्णोर्योगबलात्तस्य दिव्यदेहाः सुदारुणाः

વિષ્ણુના યોગબળના પ્રભાવથી તેના દિવ્ય દેહો અત્યંત પ્રચંડ બન્યા—તેજ અને પરાક્રમથી ભયંકર।

Verse 26

शङ्खचक्रगदाहस्ता असंख्याताश् च जज्ञिरे तान्सर्वानपि देवो ऽसौ नारायणसमप्रभान्

શંખ-ચક્ર-ગદા હાથમાં ધરાવનારા અસંખ્ય સત્તાઓ જન્મ્યા; તે દેવએ તેમને સર્વને નારાયણ સમાન પ્રભાવાળા જોયા. શૈવ દૃષ્ટિએ આવા દેવરૂપો અને શક્તિઓ માયાના ક્ષેત્રમાં જ ઉદ્ભવે છે; પતિ શિવ જ સ્વતંત્ર પરમેશ્વર છે।

Verse 27

निहत्य गदया विष्णुं ताडयामास मूर्धनि ततश्चोरसि तं देवं लीलयैव रणाजिरे

ગદાથી વિષ્ણુને પાડી તેણે તેના મસ્તક પર પ્રહાર કર્યો; પછી રણભૂમિમાં લીલામાત્રે તે દેવના વક્ષસ્થળ પર પણ આઘાત કર્યો. આથી પુરાણ સૂચવે છે કે દેવતાઓ પણ પતિ શિવની ઇચ્છાધીન છે, અને પશુઓ કૃપા ઉદય થાય ત્યાં સુધી પાશમાં બંધાય છે।

Verse 28

पपात च तदा भूमौ विसंज्ञः पुरुषोत्तमः पुनरुत्थाय तं हन्तुं चक्रमुद्यम्य स प्रभुः

ત્યારે પુરુષોત્તમ બેભાન થઈ ધરતી પર પડી ગયો. ફરી ઊઠીને તે પ્રભુ તેને મારવા ચક્ર ઉંચક્યું।

Verse 29

क्रोधरक्तेक्षणः श्रीमान् अतिष्ठत् पुरुषर्षभः तस्य चक्रं च यद्रौद्रं कालादित्यसमप्रभम्

ક્રોધથી લાલ થયેલી આંખોવાળો તે શ્રીમાન પુરુષર્ષભ અડગ ઊભો રહ્યો. તેનું ચક્ર રૌદ્ર બની કાળ અને સૂર્ય સમાન પ્રભાથી ઝળહળ્યું—જાણે પતિના અધિન સર્વ પાશને દમન કરતું બળ।

Verse 30

व्यष्टम्भयद् अदीनात्मा करस्थं न चचाल सः अतिष्ठत् स्तम्भितस्तेन शृङ्गवानिव निश्चलः

અદીન આત્માવાળો તે પોતાને દૃઢ કરીને ઊભો રહ્યો; હાથમાં પકડાયો હોવા છતાં હલ્યો નહીં. તે શક્તિથી સ્તંભિત થઈ શૃંગવાળા વૃષભની જેમ સ્થિર, નિશ્ચલ રહ્યો।

Verse 31

त्रिभिश् च धर्षितं शार्ङ्गं त्रिधाभूतं प्रभोस्तदा शार्ङ्गकोटिप्रसङ्गाद् वै चिछेद च शिरः प्रभोः

ત્યારે ત્રણેના આઘાતથી પ્રભુનું શારઙ્ગ ધનુષ ત્રણ ભાગમાં તૂટી ગયું. અને ધનુષની ટોચના સ્પર્શમાત્રથી જ પ્રભુનું શિર પણ છેદાઈ ગયું—પતિ (શિવ)ના અધિન પાશબદ્ધ થતાં ‘પ્રભુ’નું બળ પણ નિષ્ફળ થાય છે.

Verse 32

छिन्नं च निपपातासु शिरस्तस्य रसातले वायुना प्रेरितं चैव प्राणजेन पिनाकिना

તેનું છેદાયેલું શિર ઝડપથી રસાતલમાં પડી ગયું; અને પિનાકી (શિવ)ના પ્રાણજ વાયુરૂપ શ્વાસથી તે આગળ ધકેલાયું।

Verse 33

प्रविवेश तदा चैव तदीयाहवनीयकम् तत् प्रतिध्वस्तकलशं भग्नयूपं सतोरणम्

ત્યારે તે પોતાના આહવનીય અગ્નિવેદીમાં પ્રવેશ્યો અને તેને અપવિત્ર તથા ધ્વસ્ત જોયું—કલશો તૂટી ગયા, યૂપ ભંગ થયો, અને તોરણসহ દ્વારશોભા નષ્ટ થઈ ગઈ।

Verse 34

प्रदीपितमहाशालं दृष्ट्वा यज्ञो ऽपि दुद्रुवे तं तदा मृगरूपेण धावन्तं गगनं प्रति

પ્રજ્વલિત તે વિશાળ શાળાને જોઈ યજ્ઞ પણ ભયથી દોડી ગયો. પછી તે મૃગરূপ ધારણ કરીને આકાશ તરફ દોડ્યો।

Verse 35

वीरभद्रः समाधाय विशिरस्कमथाकरोत् ततः प्रजापतिं धर्मं कश्यपं च जगद्गुरुम्

ત્યારે વીરભદ્રે પોતાને સજ્જ કરી તેમને શિરવિહિન કર્યા; પછી પ્રજાપતિ ધર્મ અને જગદ્ગુરુ કશ્યપને પણ વશમાં લીધા. આ રીતે પ્રભુના ગણબળે યજ્ઞજન્ય અહંકારનો ભંગ કરી, પાશબદ્ધ પશુના બંધનને છેદી, પતિ (શિવ)નું સર્વકર્માધિપત્ય સ્થાપ્યું।

Verse 36

अरिष्टनेमिनं वीरो बहुपुत्रं मुनीश्वरम् मुनिम् अङ्गिरसं चैव कृष्णाश्वं च महाबलः

એ મહાબલી પતિ (શિવ) અરિષ્ટનેમિ, બહુપુત્ર, મુનીશ્વર, અઙ્ગિરસ અને કૃષ્ણાશ્વ નામોથી પણ પ્રસિદ્ધ છે—‘કૃષ્ણાશ્વ’ એટલે ઇન્દ્રિયજય અને મુક્તિમાર્ગ તરફ દોડતું ચિત્તવેગ।

Verse 37

जघान मूर्ध्नि पादेन दक्षं चैव यशस्विनम् चिछेद च शिरस्तस्य ददाहाग्नौ द्विजोत्तमाः

પછી તેણે યશસ્વી દક્ષના મસ્તક પર પગથી પ્રહાર કર્યો; હે દ્વિજોત્તમો, તેનું શિર છેદી યજ્ઞાગ્નિમાં નાખ્યું. આ રીતે પતિ (શિવ)ની અજેય આજ્ઞાથી યજ્ઞનો વિનાશ થયો।

Verse 38

सरस्वत्याश् च नासाग्रं देवमातुस्तथैव च निकृत्य करजाग्रेण वीरभद्रः प्रतापवान्

પછી પ્રતાપી વીરભદ્રે નખના અગ્રથી સરસ્વતીનું નાસાગ્ર કાપી નાખ્યું અને દેવમાતાનું પણ તેમ જ કર્યું; આ રીતે યજ્ઞમંડપમાં દેવતાઓનો અહંકાર દબાવ્યો।

Verse 39

तस्थौ श्रिया वृतो मध्ये प्रेतस्थाने यथा भवः एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्पद्मसंभवः

તે મધ્યમાં શ્રીથી ઘેરાયેલો ઊભો રહ્યો—જેમ પ્રેતસ્થાને (શ્મશાને) ભવ (શિવ) વિરાજે છે. અને એ જ સમયે ભગવાન પદ્મસમ્ભવ (બ્રહ્મા) પણ ત્યાં આવી પહોંચ્યા।

Verse 40

भद्रमाह महातेजाः प्रार्थयन्प्रणतः प्रभुः अलं क्रोधेन वै भद्र नष्टाश्चैव दिवौकसः

મહાતેજસ્વી પ્રભુએ ભદ્રને કહ્યું. પ્રણામ કરીને વિનંતીપૂર્વક બોલ્યા— “હે ભદ્ર, ક્રોધ પૂરતો; દિવૌકસ દેવગણ તો પહેલેથી જ નષ્ટ થયા છે.”

Verse 41

प्रसीद क्षम्यतां सर्वं रोमजैः सह सुव्रत सो ऽपि भद्रः प्रभावेण ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

“પ્રસન્ન થાઓ; રોમજો સાથે સર્વેને ક્ષમા કરો, હે સુવ્રત।” પરમેષ્ઠી બ્રહ્માના પ્રભાવથી ભદ્ર પણ શુભ થયો.

Verse 42

शमं जगाम शनकैः शान्तस्तस्थौ तदाज्ञया देवो ऽपि तत्र भगवान् अन्तरिक्षे वृषध्वजः

તે ધીમે ધીમે શમને પામ્યો; તે આજ્ઞાથી શાંત થઈ સ્થિર રહ્યો. અને ત્યાં અંતરિક્ષમાં વૃષધ્વજ ભગવાન શિવ પણ હાજર રહ્યા.

Verse 43

सगणः सर्वदः शर्वः सर्वलोकमहेश्वरः प्रार्थितश्चैव देवेन ब्रह्मणा भगवान् भवः

તે ગણો સહિત છે; સર્વદ—સર્વ વર આપનાર; શર્વ—સંહારક; અને સર્વ લોકના મહેશ્વર છે. એવા ભગવાન ભવ (શિવ)ને દેવ બ્રહ્માએ પણ પ્રાર્થના કરી.

Verse 44

हतानां च तदा तेषां प्रददौ पूर्ववत्तनुम् इन्द्रस्य च शिरस्तस्य विष्णोश्चैव महात्मनः

ત્યારે જે હત થયા હતા તેમને પૂર્વવત્ દેહ આપ્યો. ઇન્દ્રનું શિર પણ પુનઃ સ્થાપિત કર્યું, અને મહાત્મા વિષ્ણુનું પણ કલ્યાણ/આરોગ્ય પુનઃ કર્યું.

Verse 45

दक्षस्य च मुनीन्द्रस्य तथान्येषां महेश्वरः वागीश्याश्चैव नासाग्रं देवमातुस्तथैव च

મહેશ્વરે દક્ષ, તે મુનીન્દ્ર, તેમજ અન્ય સૌના પણ નાસાગ્રને સ્પર્શ/ચિહ્નિત કર્યું; તેમ જ વાગીશી અને દેવમાતાના નાસાગ્રને પણ. આ દિવ્ય ચિહ્નથી પ્રભુ પતિએ ધર્માનુસાર પશુ (જીવ)ને બંધન કે મુક્તિ આપવાનો પોતાનો સર્વાધિકાર સ્થાપ્યો.

Verse 46

नष्टानां जीवितं चैव वराणि विविधानि च दक्षस्य ध्वस्तवक्त्रस्य शिरसा भगवान्प्रभुः

ભગવાન પ્રભુ, સર્વાધિપતિ પતિએ નષ્ટ થયેલાઓને ફરી જીવન આપ્યું અને અનેક પ્રકારના વરદાન આપ્યાં; તેમજ જેના મુખનો નાશ થયો હતો તે દક્ષને શિર સ્થાપીને પુનર્જીવન આપ્યું.

Verse 47

कल्पयामास वै वक्त्रं लीलया च महान् भवः दक्षो ऽपि लब्धसंज्ञश् च समुत्थाय कृताञ्जलिः

મહાન ભવ (શિવ)એ લીલામાત્રથી તેના માટે મુખ રચી દીધું. દક્ષ પણ ચેતના પ્રાપ્ત કરીને ઊભો થયો અને હાથ જોડીને ભક્તિપૂર્વક નમ્યો.

Verse 48

तुष्टाव देवदेवेशं शङ्करं वृषभध्वजम् स्तुतस्तेन महातेजाः प्रदाय विविधान्वरान्

તેણે દેવોના દેવેશ, વૃષભધ્વજ શંકરની સ્તુતિ કરી. તે સ્તુતિથી પ્રસન્ન થયેલા મહાતેજસ્વી પ્રભુએ અનેક પ્રકારના વરદાન આપ્યાં—પતિ શિવના અનુગ્રહથી પશુ (જીવ)નું પાશ (બંધન) શિથિલ થઈ મુક્ત થાય છે.

Verse 49

गाणपत्यं ददौ तस्मै दक्षायाक्लिष्टकर्मणे देवाश् च सर्वे देवेशं तुष्टुवुः परमेश्वरम्

તેણે અક્લિષ્ટકર્મા દક્ષને ગણપત્ય (ગણો પર અધિપત્ય) આપ્યું. ત્યારબાદ સર્વ દેવોએ દેવેશ પરમેશ્વરની સ્તુતિ કરી—એ જ પરમ પતિ, જે પશુ (જીવ)ના પાશને છૂટો કરનાર છે.

Verse 50

नारायणश् च भगवान् तुष्टाव च कृताञ्जलिः ब्रह्मा च मुनयः सर्वे पृथक्पृथगजोद्भवम्

ભગવાન નારાયણ કૃતાંજલિ થઈ પ્રસન્નચિત્તે સ્તુતિ કરવા લાગ્યા. બ્રહ્મા તથા સર્વ મુનિઓએ પણ પોતપોતાની રીતે તે અજન્મા સ્વયંભૂ પ્રાદુર્ભાવની મહિમા ગાઈ.

Verse 51

तुष्टुवुर् देवदेवेशं नीलकण्ठं वृषध्वजम् तान् देवान् अनुगृह्यैव भवो ऽप्यन्तरधीयत

દેવોએ દેવદેવેશ નীলકંઠ, વૃષધ્વજ પ્રભુની સ્તુતિ કરી. તે દેવોને અનુગ્રહ કરીને ભવ (શિવ) પછી અંતર્ધાન થયા.