Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 1
Dharma of Non-Injury, Non-Stealing, Purity, and Avoidance of Hypocrisy (Ācāra and Saṅkarya-Nivṛtti)
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चदशो ऽध्यायः व्यास उवाच न हिंस्यात् सर्वभूतानिनानृतं वावदेत् क्वचित् / नाहितं नाप्रियं वाक्यं न स्तेनः स्याद् कदाचन
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāmuparivibhāge pañcadaśo 'dhyāyaḥ vyāsa uvāca na hiṃsyāt sarvabhūtāninānṛtaṃ vāvadet kvacit / nāhitaṃ nāpriyaṃ vākyaṃ na stenaḥ syād kadācana
આ રીતે શ્રીકૂર્મપુરાણની ષટ્સાહસ્ત્રી સંહિતાના ઉત્તરવિભાગમાં પંદરમો અધ્યાય પૂર્ણ થયો. વ્યાસે કહ્યું—કોઈ પણ પ્રાણીની હિંસા ન કરવી, ક્યારેય અસત્ય ન બોલવું; અહિતકારક અથવા માત્ર પ્રિય લાગતું પણ હાનિકારક વચન ન બોલવું; અને કદી ચોર ન બનવું.
Vyasa
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
Indirectly: by grounding spiritual life in ahiṃsā, satya, and purity of speech, it implies that realization of the Self requires inner restraint and non-injury toward the same consciousness reflected in all beings.
It highlights foundational yama-like restraints—ahiṃsā (non-harming), satya (truthfulness), and asteya (non-stealing), along with disciplined speech (avoiding harmful/harsh talk)—as prerequisites that stabilize mind and conduct for higher yoga taught in the Upari-bhāga.
By emphasizing universal dharma rather than sectarian identity, it aligns with the Kurma Purana’s Shaiva–Vaishnava synthesis: the same supreme reality is approached through shared ethical disciplines central to both Pāśupata-oriented and Vaiṣṇava yoga frameworks.