Srimad Bhagavatam — Tritiya Skandha, Shloka 32
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
tarhy eva tan-nābhi-saraḥ-sarojam ātmānam ambhaḥ śvasanaṁ viyac ca dadarśa devo jagato vidhātā nātaḥ paraṁ loka-visarga-dṛṣṭiḥ
ત્યારે જ જગતના વિધાતા બ્રહ્માએ પ્રભુને જોઈ એકસાથે સૃષ્ટિ તરફ પણ દૃષ્ટિ કરી. તેમણે વિષ્ણુની નાભિનું સરોવર, તેમાંનું કમળ, પ્રલયજળ, શોષક વાયુ અને આકાશ—આ બધું પ્રત્યક્ષ જોયું; સૃષ્ટિદૃષ્ટિ આથી આગળ જઈ શકી નહીં।
FAQs
This verse says Brahmā initially perceives only the navel-lotus of the Lord, himself, the cosmic waters, the vital air, and the sky—nothing beyond that for initiating world-creation.
It marks Brahmā’s origin and indicates that creation proceeds from the Supreme Lord; Brahmā’s creative work is secondary, dependent on Viṣṇu.
It encourages humility: even the cosmic creator begins with limited vision and dependence on the Divine, reminding us to seek guidance beyond our immediate perceptions.