Shloka 25
Ajāmila Delivered: Viṣṇudūtas Establish the Supremacy of the Holy Name
अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥
ajāmilo ’py athākarṇya dūtānāṁ yama-kṛṣṇayoḥ dharmaṁ bhāgavataṁ śuddhaṁ trai-vedyaṁ ca guṇāśrayam
યમદૂત અને વિષ્ણુદૂત વચ્ચેનો સંવાદ સાંભળીને અજામિલે ત્રિવેદોમાં વર્ણવાયેલ ગુણાશ્રિત ધર્મને પણ અને ગુણાતીત શુદ્ધ ભાગવત-ધર્મને પણ સમજ્યો. હરિના નામ, યશ, ગુણ અને લીલાની મહિમા સાંભળતાં જ તે ઝડપથી શુદ્ધ ભક્ત બન્યો અને પોતાના પૂર્વ પાપો સ્મરીને ભારે પશ્ચાત્તાપમાં ડૂબી ગયો।
In Bhagavad-gītā (2.45) Lord Kṛṣṇa told Arjuna:
FAQs
This verse says Ajāmila understood pure bhāgavata-dharma, which is not merely ritualistic religion within the three Vedas, but a transcendental path not dependent on material qualities.
Their debate establishes what true dharma is—whether a sinner must be taken for punishment or whether the Lord’s devotion and holy name can nullify sinful reactions and grant protection.
Prioritize devotional hearing, chanting, and remembrance of the Lord over mere external religiosity, aiming for inner transformation rather than only ritual performance.