Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 21
Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
एतदेव हि देवा गायन्ति— अहो अमीषां किमकारि शोभनं प्रसन्न एषां स्विदुत स्वयं हरि: । यैर्जन्म लब्धं नृषु भारताजिरे मुकुन्दसेवौपयिकं स्पृहा हि न: ॥ २१ ॥
etad eva hi devā gāyanti — aho amīṣāṁ kim akāri śobhanaṁ prasanna eṣāṁ svid uta svayaṁ hariḥ yair janma labdhaṁ nṛṣu bhāratājire mukunda-sevaupayikaṁ spṛhā hi naḥ
દેવતાઓ ગાય છે—અહો! એમણે કેટલું શુભ કર્યું હશે, અથવા સ્વયં હરિ એમ પર પ્રસન્ન થયા હશે; તેથી જ તેમને ભારતભૂમિમાં માનવજન્મ મળ્યો, જે મુકુન્દ-સેવા માટે યોગ્ય છે. અમને દેવતાઓને પણ ભારતવર્ષમાં માનવજન્મ પામી ભક્તિ કરવાની સ્પૃહા છે; પરંતુ તેઓ તો પહેલેથી જ ત્યાં સેવામાં લાગેલા છે.
These facts are further explained in Caitanya-caritāmṛta ( Ādi 9.41) :
FAQs
Because human birth in Bhārata-varṣa is especially conducive to Mukunda-sevā—devotional service to the Supreme Lord—which even the demigods aspire for.
Shukadeva Gosvami speaks this to King Parikshit while describing the unique spiritual opportunity available in Bhārata-varṣa.
It urges us to value human life as a rare chance for bhakti—using time, abilities, and daily duties to serve Mukunda through remembrance, worship, and ethical living.