Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 52
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
एकस्तपस्व्यहमथाम्भसि मत्स्यसङ्गात् पञ्चाशदासमुत पञ्चसहस्रसर्ग: । नान्तं व्रजाम्युभयकृत्यमनोरथानां मायागुणैर्हृतमतिर्विषयेऽर्थभाव: ॥ ५२ ॥
ekas tapasvy aham athāmbhasi matsya-saṅgāt pañcāśad āsam uta pañca-sahasra-sargaḥ nāntaṁ vrajāmy ubhaya-kṛtya-manorathānāṁ māyā-guṇair hṛta-matir viṣaye ’rtha-bhāvaḥ
શરૂઆતમાં હું એકલો યોગતપમાં રત હતો; પછી માછલીઓના મૈથુન-સંગથી લગ્ન કરવાની ઇચ્છા જાગી. ત્યારબાદ હું પચાસ પત્નીઓનો પતિ બન્યો અને દરેકમાં સો-સો પુત્રો ઉત્પન્ન કર્યા; આમ મારું કુટુંબ પાંચ હજારનું થયું. માયાના ગુણોએ મારી બુદ્ધિ હરણી અને મેં વિષયસુખમાં જ સુખ માન્યું; તેથી આ લોક અને પરલોકમાં મારી ભોગઇચ્છાનો અંત નથી।
FAQs
This verse warns that even a tapasvī can become bound when association awakens desire; māyā’s modes then steal discernment and make sense-objects appear supremely meaningful.
It is a vivid example showing how seemingly small contact can trigger deep entanglement—desire multiplies, time is consumed, and one forgets the true spiritual aim.
Choose uplifting association, limit sense-driven inputs, and regularly re-anchor the mind in bhakti practices so that māyā does not redirect life into endless plans and cravings.