Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
સૌભરી મુનિ મનમાં વિચારવા લાગ્યા— “હું હવે વૃદ્ધાવસ્થાથી દુર્બળ છું; સ્ત્રીઓને અપ્રિય અને અસમ્મત. શરીરે ચામડી ઢીલી, વાળ સફેદ, માથું કંપે છે; ઉપરથી હું યોગી છું, તેથી સ્ત્રીઓ મને પસંદ નહીં કરે. રાજાએ મને એવો જ ઉત્તર આપ્યો છે; તેથી હું મારા દેહને એવો બનાવીશ કે દેવસ્ત્રીઓ પણ મને ઇચ્છે— તો મનુષ્ય રાજાઓની કન્યાઓની તો વાત જ શું!”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.