Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 31
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
તે વિશાળ સમુદ્રમાં તેણે ફરી નાનકડા દ્વીપ પર ઉગેલો વડવૃક્ષ અને તેના પાનના ખોળામાં શયન કરતો શિશુ જોયો. પ્રેમામૃતભર્યા સ્મિત સાથે શિશુએ આંખના ખૂણેથી તેને જોયો; અને માર્કંડેયે નેત્રો દ્વારા તેને હૃદયમાં સ્થાપ્યો. અત્યંત વ્યાકુળ થઈ તે અધોક્ષજ ભગવાનને આલિંગન કરવા દોડ્યો.
FAQs
The child is the Supreme Lord (often identified as Bāla-Nārāyaṇa), revealing Himself to Mārkaṇḍeya Ṛṣi in a wondrous vision.
It signifies the Lord’s affectionate, grace-filled acknowledgment of His devotee—His glance carries divine mercy, and His smile expresses loving intimacy.
By cultivating steady remembrance and devotion, trusting that the Lord reciprocates—even a single moment of sincere turning toward Him invites His merciful “glance” in the form of guidance and inner assurance.