Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
પિતાએ વિધિપૂર્વક કરેલા દ્વિજાતિ-સંસ્કારથી શુદ્ધ થઈ માર્કંડેયે ક્રમે વેદછંદો અધ્યયન કર્યા અને ધર્મ પ્રમાણે નિયમો પાળ્યા; તપ અને સ્વાધ્યાયમાં યુક્ત રહી તેઓ જીવનભર નૈષ્ઠિક બ્રહ્મચારી રહ્યા. તેઓ અત્યંત શાંત, જટાધારી અને વલ્કલવસ્ત્રધારી હતા; કમંડલુ, દંડ, યજ્ઞોપવીત અને મેખલા ધારણ કરતા, તેમજ નિયમવૃદ્ધિ માટે કૃષ્ણાજિન, જપમાળા અને કુશઘાસ પણ રાખતા. સંધ્યાકાળે તેઓ અગ્નિ, સૂર્ય, ગુરુ, બ્રાહ્મણો અને હૃદયસ્થ પરમાત્મા—આ પાંચ રૂપોમાં હરિની નિત્ય આરાધના કરતા. સવાર-સાંજ ભિક્ષા લાવી મૌનથી ગુરુને અર્પણ કરતા; ગુરુની આજ્ઞા મળે તો દિવસમાં એકવાર જ ભોજન, નહીંતર ઉપવાસ. આ રીતે અસંખ્ય કરોડ વર્ષ હૃષીકેશ ભગવાનની ઉપાસના કરીને તેમણે અજય મૃત્યુને જીત્યું.