Shloka 18
Lakṣmī’s Emergence, Dhanvantari, and the Advent of Mohinī-mūrti
स्तनद्वयं चातिकृशोदरी समं निरन्तरं चन्दनकुङ्कुमोक्षितम् । ततस्ततो नूपुरवल्गुशिञ्जितै- र्विसर्पती हेमलतेव सा बभौ ॥ १८ ॥
stana-dvayaṁ cātikṛśodarī samaṁ nirantaraṁ candana-kuṅkumokṣitam tatas tato nūpura-valgu śiñjitair visarpatī hema-lateva sā babhau
તેના બંને સ્તન સમ અને સુસ્થિત હતા; ચંદનલેપ અને કુંકુમથી સિંજાયેલા હતા, અને તેની કમર અત્યંત પાતળી હતી. તે જ્યાં-ત્યાં ચાલતી ત્યારે નૂપુરોની મધુર ઝણકાર સાથે તે જાણે સુવર્ણ લતા જેવી દેખાતી.
FAQs
In this verse, Śukadeva describes Mohinī’s exquisitely graceful form—symmetry, slender waist, fragrant anointments, and anklets—highlighting the Lord’s divine beauty that captivates and bewilders even powerful beings.
Because Mohinī-līlā is central to how Lord Viṣṇu redirects the asuras’ attention and controls the situation during the churning episode; the vivid description explains the mechanism of divine enchantment (māyā) within the narrative.
The verse reminds seekers to recognize how attraction can overpower judgment; cultivating devotion, discernment, and self-restraint helps one avoid being led by mere внешняя allure and remain aligned with dharma.