Shloka 34
Kūrma Supports Mandara; Hālahala Appears; Śiva Becomes Nīlakaṇṭha
तत् तस्य ते सदसतो: परत: परस्य नाञ्ज: स्वरूपगमने प्रभवन्ति भूम्न: । ब्रह्मादय: किमुत संस्तवने वयं तु तत्सर्गसर्गविषया अपि शक्तिमात्रम् ॥ ३४ ॥
tat tasya te sad-asatoḥ parataḥ parasya nāñjaḥ svarūpa-gamane prabhavanti bhūmnaḥ brahmādayaḥ kim uta saṁstavane vayaṁ tu tat-sarga-sarga-viṣayā api śakti-mātram
અતએવ, ચલ-અચલ સૃષ્ટિથી પરે એવા પરાત્પર તમારા સ્વરૂપને યથાર્થ રીતે જાણવામાં કોઈ સમર્થ નથી. બ્રહ્મા આદિ પણ જ્યારે સમજી શકતા નથી, તો અમે સ્તુતિ કેવી રીતે કરીએ? અમે તો બ્રહ્માની સૃષ્ટિમાં આવેલી સૃષ્ટિના જીવ, માત્ર અલ્પ શક્તિ ધરાવીએ છીએ. છતાં અમારી ક્ષમતા મુજબ ભાવ વ્યક્ત કર્યો છે.
FAQs
This verse states that the Lord is beyond both sat (the manifest) and asat (the unmanifest), and even beyond what is considered 'beyond'—His true nature cannot be fully grasped by conditioned or even exalted beings.
In their prayer, the devas emphasize the Lord’s infinite transcendence: even Brahmā, the greatest created being, cannot reach complete knowledge of the Lord’s svarūpa, so their own praise is necessarily limited.
It encourages humility in spiritual practice—recognizing that the Divine is greater than our concepts—and inspires sincere devotion and prayer rather than pride in intellect or position.