Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 23
Bali Mahārāja’s Surrender, Prahlāda’s Praise, and the Lord’s Mercy
Sutala and Future Indrahood
यत्पादयोरशठधी: सलिलं प्रदाय दूर्वाङ्कुरैरपि विधाय सतीं सपर्याम् । अप्युत्तमां गतिमसौ भजते त्रिलोकीं दाश्वानविक्लवमना: कथमार्तिमृच्छेत् ॥ २३ ॥
yat-pādayor aśaṭha-dhīḥ salilaṁ pradāya dūrvāṅkurair api vidhāya satīṁ saparyām apy uttamāṁ gatim asau bhajate tri-lokīṁ dāśvān aviklava-manāḥ katham ārtim ṛcchet
જે નિષ્કપટ બુદ્ધિથી તમારા કમળચરણોમાં જળ, દૂર્વાના અંકુર કે કળી પણ અર્પણ કરીને સાચી ભક્તિથી પૂજા કરે છે, તે ઉત્તમ ગતિ પામે છે. આ બલિ મહારાજ તો કપટ વિના ત્રિલોકીનું સર્વસ્વ અર્પી ચૂક્યો છે; તો પછી તેને બંધનની પીડા કેમ થાય?
In Bhagavad-gītā (9.26) it is stated:
FAQs
This verse teaches that even simple offerings like water and dūrvā grass, when given with a sincere, non-deceitful heart, can grant the highest destination by the Lord’s grace.
Because the spiritual result depends on inner sincerity; straightforward devotion makes even small acts of worship spiritually complete and powerful.
Offer whatever you can—time, prayer, water, a flower—with honesty and steadiness of heart; consistent, sincere devotion reduces anxiety and brings inner refuge.