तत्स्वयं पुरुषो भूत्वा युधिष्ठिर वृथामते । प्रकृतिं नौषि नत्वा तां हासो मेऽतीव जायते
tatsvayaṃ puruṣo bhūtvā yudhiṣṭhira vṛthāmate | prakṛtiṃ nauṣi natvā tāṃ hāso me'tīva jāyate
Ainsi, bien que tu sois toi-même le Puruṣa, ô Yudhiṣṭhira à la résolution égarée, tu te prosternes devant la Prakṛti et cherches refuge en elle ; cela me fait rire à l’excès.
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced; Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Listener: Yudhiṣṭhira
Scene: A stern yet compassionate teacher addresses Yudhiṣṭhira; the teacher’s expression carries controlled laughter at the philosophical mistake; Prakṛti is shown as an alluring but insentient figure, while Puruṣa is a calm luminous presence.
It critiques misplaced surrender: consciousness should not submit to deluding nature, but should turn toward the divine and dharma-guided discernment.
No holy site is indicated in this verse.
None; it is a rebuke framed in Puruṣa–Prakṛti language.