कदाचित्कृष्णमाहूय पूजयित्वा युधिष्ठिरः । पप्रच्छ पुंडरीकाक्षं वासुदेवं जगत्पतिम्
kadācitkṛṣṇamāhūya pūjayitvā yudhiṣṭhiraḥ | papraccha puṃḍarīkākṣaṃ vāsudevaṃ jagatpatim
Un jour, Yudhiṣṭhira fit venir Kṛṣṇa ; après l’avoir honoré par le culte, il interrogea Vāsudeva aux yeux de lotus, Seigneur du monde.
Narrator (contextual Purāṇic narrator)
Scene: Yudhiṣṭhira in royal assembly summons Kṛṣṇa, offers respectful worship (arghya, pādya, puṣpa), then sits with folded hands to ask a dharma-question; Kṛṣṇa, lotus-eyed, serene, accepts honor as Jagatpati.
Approaching divine knowledge begins with reverence—worship, humility, and sincere inquiry.
This verse introduces the inquiry that leads into the praise of Lakṣmī-tīrtha in the following verses.
Pūjā (worship) is performed by Yudhiṣṭhira before asking his question.