विभीषणोपदेशः
Vibhīṣaṇa’s Counsel to Rāvaṇa and the Rākṣasa Court
अयंचराजाव्यसनाभिभूतोमित्रैरमित्रप्रतिमैर्भवद्भि: ।अन्वास्यतेराक्षसनाशनार्थेतीक्ष्णःप्रकृत्याह्यसीक्षयकारी ।।।।
ayaṁ ca rājā vyasanābhibhūto mitrair amitra-pratimair bhavadbhiḥ | anvāsyate rākṣasa-nāśanārthe tīkṣṇaḥ prakṛtyā hy asīkṣaya-kārī ||
Et ce roi—accablé par les vices, dur de nature et agissant sans réflexion—est entouré par vous comme par des « amis » semblables à des ennemis ; ainsi marche-t-il vers la destruction des rākṣasas.
"This king who is by nature violent and acts without thinking about being an addict to seven vices, is destroying Rakshasas. You are also attending to him calling yourself as friends but like enemies."
A ruler enslaved by vices loses dharmic judgment; enabling such a ruler is ethically culpable, because false ‘friendship’ accelerates harm to the community.
The speaker criticizes Rāvaṇa’s court: advisers who should restrain him instead accompany his self-destructive course.
Moral courage in counsel—prioritizing truth and welfare over courtly approval.