विश्वामित्रस्य ब्राह्मर्षित्वप्राप्तिः
Viśvāmitra Attains Brahmarṣi Status
क्षत्रवेदविदां श्रेष्ठो ब्रह्मवेदविदामपि।ब्रह्मपुत्रो वसिष्ठो मामेवं वदतु देवता:।।।।यद्ययं परम: काम: कृतो यान्तु सुरर्षभा:।
kṣatravedavidāṃ śreṣṭho brahmavedavidām api | brahmaputro vasiṣṭho mām evaṃ vadatu devatāḥ || yady ayaṃ paramaḥ kāmaḥ kṛto yāntu surarṣabhāḥ |
Ô dieux, que Vasiṣṭha—fils de Brahmā, le plus éminent parmi ceux qui connaissent le kṣatriya-veda comme parmi ceux qui connaissent le brahma-veda—me parle ainsi. Si ce désir suprême est accompli, alors, ô meilleurs des devas, vous pouvez vous retirer.
"O gods! let the son of Brahma and eminent Vasishta who is knowledgeable in the vedas worthy of brahmins and archery worthy of kshatriyas address me as 'Brahmarshi'. If this supreme desire is granted, O Best of devatas! all of you can go".
Dharma requires social and spiritual harmony: the rival’s acknowledgment (Vasiṣṭha’s word) becomes the ethical completion of attainment, turning conflict into reconciliation grounded in truth.
Viśvāmitra asks that Vasiṣṭha—his long-standing counterpart—formally recognize him, which would finalize his quest for Brahmarṣi status.
Forbearance and maturity—seeking validation through rightful speech rather than hostility.