Glory of Puruṣottama: Pañcatīrthī Observance and Narasiṃha Worship
निष्क्रम्य देवतागारात्कृतकृत्यो भवेन्नरः । प्रणम्यायतने पश्चाद्व्रजेत्तत्र समाहितः ॥ ७१ ॥
niṣkramya devatāgārātkṛtakṛtyo bhavennaraḥ | praṇamyāyatane paścādvrajettatra samāhitaḥ || 71 ||
Après être sorti du sanctuaire de la Divinité, l’homme doit sentir que son devoir est accompli; puis, s’étant de nouveau prosterné dans l’enceinte sacrée, il doit partir de là l’esprit calme et recueilli.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that temple worship should conclude with inner completeness (kṛtakṛtya) and renewed reverence (praṇāma), leaving the shrine with mental steadiness (samāhita) rather than haste or distraction.
Bhakti is shown not only as emotion but as disciplined reverence—bowing again and departing calmly after darśana—so devotion matures into sustained mindfulness and humility.
It reflects Kalpa (ritual procedure) and sadācāra: the correct sequence for concluding pūjā—exit, final obeisance, and composed departure—preserving ritual purity and devotional focus.