कुकर्मणा पापरतिः कुजातिः सर्वस्य नाशी त्वशुचिस्स मूढः । न मन्यते वेदपुराणशास्त्रानंते पुरीं याति दिनेशसूनोः ॥ ३२ ॥
kukarmaṇā pāparatiḥ kujātiḥ sarvasya nāśī tvaśucissa mūḍhaḥ | na manyate vedapurāṇaśāstrānaṃte purīṃ yāti dineśasūnoḥ || 32 ||
Par ses actes mauvais, il s’attache au péché, tombe dans une condition dégradée et devient le destructeur de tout bien; impur et égaré, il n’a nul respect pour les Veda, les Purāṇa et les śāstra. À la fin, il va à la cité (au royaume) du fils du dieu Soleil, Yama.
Narada (instructional narration in Uttara-bhaga style; traditional dialogue context with Sanatkumara lineage is assumed where applicable)
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"raudra","secondary_rasa":"bhayanaka","emotional_journey":"A forceful moral indictment (sin-loving, degraded, impure, deluded) culminating in the fearful destination: Yama’s city."}
It warns that habitual sinful conduct and contempt for Vedic–Puranic authority leads to inner impurity and spiritual decline, culminating in suffering under Yama’s jurisdiction (a karmic consequence rather than a random fate).
By implication it contrasts irreverence and vice with the dharmic life that supports bhakti—respecting śāstra, cultivating purity (śauca), and abandoning pāpa-rati—without which devotion cannot mature into liberation-oriented practice.
Śāstra-mānya (acceptance of scriptural authority) is emphasized: one should align conduct with Vedic injunctions as preserved in Purāṇas and dharma-śāstras; this supports correct ritual discipline (kalpa) and right understanding (vyākaraṇa/śikṣā as parts of śāstric study) rather than living by impulse.