The Exposition of the Maheśa Mantra
Mahēśa-mantra-prakāśana
चंद्रार्कहुतभुङ्नेत्रं स्मितास्यं युग्मपद्मगम् । मुद्रापाशैणाक्षसूत्रलसत्पाणिं शशिप्रभम् ॥ १११ ॥
caṃdrārkahutabhuṅnetraṃ smitāsyaṃ yugmapadmagam | mudrāpāśaiṇākṣasūtralasatpāṇiṃ śaśiprabham || 111 ||
Ses yeux sont la Lune, le Soleil et le Feu du sacrifice ; son visage porte un doux sourire ; il siège sur une paire de lotus. Ses mains resplendissent, tenant la mudrā, le lasso, le cerf et le rosaire ; et il rayonne de l’éclat de la Lune.
Narada (within a technical-ritual exposition, likely quoting/teaching a dhyāna for worship)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It functions as a dhyāna description: by visualizing the deity’s cosmic eyes (Moon, Sun, Fire) and auspicious attributes (mudrā, noose, deer, rosary), the practitioner steadies the mind and turns ritual action into inward contemplation.
Bhakti is supported through focused remembrance (smaraṇa) and visualization (dhyāna). The smiling face and moonlike radiance evoke intimacy and grace, while the rosary indicates sustained japa—devotion made continuous through practice.
It reflects applied ritual-technical knowledge: murti-lakṣaṇa (iconographic specification) and upāsanā procedure (dhyāna before mantra/japa), which are commonly taught alongside ancillary disciplines used in correct worship performance.