अपि तुष्टिकृतः श्रुतकामफला विहिता द्विजनायक देवगणाः अपि नाकमभूत्किल यज्ञभुजां भवतो विनियोगवशात्सततम् //
api tuṣṭikṛtaḥ śrutakāmaphalā vihitā dvijanāyaka devagaṇāḥ api nākamabhūtkila yajñabhujāṃ bhavato viniyogavaśātsatatam //
Ô chef des Dvija (les « deux-fois-nés »), même les cohortes des dieux—lorsqu’elles sont dûment satisfaites—deviennent dispensatrices des fruits désirés, tels qu’on les entend dans la tradition sacrée. En vérité, par ta répartition constante et juste des oblations à ceux qui prennent part au sacrifice, ils, pour ainsi dire, atteignirent le ciel.
This verse does not describe Pralaya directly; it emphasizes ritual causality—how correct offerings and satisfaction of the devatās yield results such as svarga (heaven).
It supports the dharmic duty of maintaining yajña and correct distribution (viniyoga) of offerings—an ideal expected of householders and, in a broader sense, rulers who uphold public rites and patronage of Brahmins and sacrifices.
The ritual significance is central: the verse highlights viniyoga—proper apportioning of oblations to yajñabhuj devatās—as the key technical principle for obtaining intended fruits (kāma-phala) promised in śruti.