केशाः स्थिता ललाटेन जिह्वा च परिमार्जनी श्यामप्रभाश्चतुर्दंष्ट्राः सुवंशाश्चोर्ध्वरेतसः //
keśāḥ sthitā lalāṭena jihvā ca parimārjanī śyāmaprabhāścaturdaṃṣṭrāḥ suvaṃśāścordhvaretasaḥ //
Leur chevelure est posée sur le front ; et la langue est façonnée comme un instrument de purification. Ils brillent d’un éclat sombre, portent quatre crocs, sont de noble lignée, et sont décrits comme pratiquant la continence, l’énergie séminale étant dirigée vers le haut (ūrdhva-retas).
This verse does not describe pralaya directly; it belongs to iconographic description (lakṣaṇa), outlining how certain beings/forms should be characterized in sacred imagery.
Indirectly, it promotes ideals valued in dharma—nobility of conduct (suvaṃśa) and self-restraint (ūrdhvaretas). Such virtues are praised for rulers and householders as foundations for disciplined governance and ethical life.
It provides pratima-lakṣaṇa cues used by sculptors and temple planners: placement of hair/forehead detail, depiction of a cleansing tongue, dark radiance, and four fangs—features that guide consistent sacred representation within Vastu-aligned temple art programs.