*ययातिरुवाच मृगलिप्सुरहं भद्रे पानीयार्थम् इहागतः बहुधाप्यनुयुक्तो ऽस्मि त्वम् अनुज्ञातुमर्हसि //
*yayātiruvāca mṛgalipsurahaṃ bhadre pānīyārtham ihāgataḥ bahudhāpyanuyukto 'smi tvam anujñātumarhasi //
Yayāti dit : «Ô dame de bon augure, je suis venu ici en quête de gibier, et aussi pour chercher de l’eau à boire. Bien que l’on m’ait questionné de maintes façons, tu dois à présent m’accorder congé.»
This verse is not about Pralaya; it is a narrative dialogue where King Yayāti explains he came seeking water while hunting, reflecting a human-scale episode rather than cosmic dissolution.
It models courteous, accountable speech: a king (or any householder) should explain his purpose honestly and request permission respectfully, aligning with dharmic conduct in social encounters.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is stated in this verse; its significance is primarily ethical and narrative (proper address and seeking consent).