धृतराष्ट्रस्य शोकविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry to Sañjaya
उनके यूपमें सुवर्णमय >चषाल और प्रचषाल लगे हुए थे। उनके यहाँ तेरह हजार अप्सराएँ नृत्य करती थीं ।। यत्र वीणां वादयति प्रीत्या विश्वावसु: स्वयम् । सर्वभूतान्यमन्यन्त राजानं सत्यशीलिनम्,उस समय वहाँ साक्षात् गन्धर्वराज विश्वावसु प्रेमपूर्वक वीणा बजाते थे। समस्त प्राणी राजा दिलीपको सत्यवादी मानते थे
yūpeṣu suvarṇamayaś caṣālāḥ pracaṣālāś ca saṃniviṣṭāḥ | tatra trayodaśa-sahasrāṇy apsarasaḥ nṛtyanti || yatra vīṇāṃ vādayati prītyā viśvāvasuḥ svayam | sarvabhūtāny amanyanta rājānaṃ satyaśīlinam ||
Ses poteaux sacrificiels étaient munis de caṣāla et de pracaṣāla d’or. Dans cette demeure royale, treize mille Apsaras dansaient. Là, le roi des Gandharvas, Viśvāvasu lui-même, ému d’affection, faisait résonner la vīṇā ; et tous les êtres tenaient le roi pour inébranlable dans la vérité — modèle de parole véridique et de royauté juste selon le dharma.
नारद उवाच
The verse elevates satya (truth) as a defining royal virtue: a king’s ethical credibility—being satyaśīlin—wins universal trust and is portrayed as attracting auspiciousness, prosperity, and even divine celebration.
Nārada describes a splendid, merit-filled royal-sacrificial setting: golden-adorned yūpas, vast celestial dance, and Viśvāvasu’s music—framing King Dilīpa’s reign as righteous and honored by all beings.